Mackenzie

Mackenzie



Eind 2016 werd de grond onder onze voeten vandaan geslagen.Mijn dochter van net 8 jaar bleek een neuroblastoom te hebben. ( kanker ).Op dat moment

staat je wereld op zijn kop. Je komt in een ongelofelijke sneltrein en het enige wat je kunt is overleven.Je moet als ouder toe zien hoe je kleinemeid dat gevecht aan gaat hoe ziek ze word en hoe ze zich door alle scans prikken chemo kuren misselijkheid bestralingen haar verlies verdriet enwoede worsteld.Buiten de zorgen om je kleine meid blijk dat je voor veel kosten zelf opdraait. Het Ronald McDonald huis word vergoed tot €400parkeerkosten worden niet vergoed de juist afgestemde psychische hulp komt voor eigen kosten. En als er iets is wat je voor je kleine meid wilt dan ishet wel de beste zorg.Echter lopen die kosten heel hoog op.Verder heeft Mackenzie de grote wens om een eigen stichting te beginnen om zo kinderen metkanker te steunen en hun ouders. Een prachtig zelf bedacht initiatief dat we absoluut willen waarmaken en dat ze zo verdiend.Vaak krijgen we de vraagvan mensen of ze iets kunnen doen.Na meermaals gewezen te zijn op deze prachtige pagina hebben we besloten deze stap te zetten.We verplichtenniemand!! maar mensen die iets voor Mackenzie willen doen of ons willen steunen onze dank is groot.Alle kleine beetjes helpen
Update : KANKER

kanker is het woord dat s'nachts door mijn hoofd spookt. Kanker is het woord waarvan ik s'nachts wakker lig. Kanker is het woord dat iedere dag in mijn maag rond draait. Kanker is het woord dat je als ouder nooit wilt horen over je kind. Kanker is het enige woord dat mij zo intens veel verdriet heeft laten voelen. Kanker is het woord dat letterlijk mijn hart brak. Kanker is het woord waar mee ik iedere dag leef. Kanker is het woord dat de grond onder mijn voeten weg sloeg. Kanker is het woord dat mijn kind veranderde. Kanker is het woord dat mij veranderde. Kanker is het woord dat ons veranderde. Kanker is het woord dat nooit went. Kanker is het woord dat iedere dag weer pijn doet. Kanker is het woord van leven met angst. Kanker is het woord van verlies. Kanker is het woord van ouders die hun kindje moeten missen. Kanker is het woord van gevecht. Kanker is het woord van nooit meer het zelfde....... kanker is het woord van zoveel pijn en verdriet.

Als ik vroeger een filmpje zag over kinderkanker dan raakte mij dat diep, maar een half uur later was ik het ook alweer vergeten, en lachte ik ergens anders weer vrolijk over.
Maar wat als kanker een deel van je leven is wat als kanker je leven bepaald en veranderd.

Zou iemand zich ooit kunnen verplaatsen in een ouder met een kind met kanker.
Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker van binnen een stukje kapot gaan. Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker alleen maar kunnen toekijken hoe hun kind een ongelofelijke zware strijd moet aangaan dat ze niets kunnen doen als hun kind intens pijn heeft. Hoe het is als je je kind moet vasthouden als het schreeuwt en huilt omdat het de zoveelste prik niet wilt. Als je kind je machteloos en smekend aankijkt en je met grote ogen vraagt om hulp, en het enige wat je dan kunt doen is vasthouden zodat het snel gebeurt is. Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker zo wel tig dingen hebben zoals infusen, sondes inbrengen, prikken, medicijnen slikken. Hoe is het om je kind dan steeds in de houtgreep te houden terwijl je moeder hart huilt en zou willen dat je dat van je kind kon overnemen. Hoe je zou willen schreeuwen... stop het is genoeg geweest.
En dat is dan niet 1 x in de maand dat is vaak dagelijks. Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker zelf hun kind chemo injecties thuis moeten toedienen, dat je als ouder je eigen kind dat moet geven en dat dubbele gevoel dat je bij iedere injectie hebt.
Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker zich zo machteloos voelen omdat het enige wat ze kunnen doen is het kind vasthouden en liefde geven. Zou iemand kunnen begrijpen dat ouders met een kind met kanker de spuugbakjes altijd binnen handbereik hebben en alleen kunnen toekijken hoe werkelijk alles wat maar in dat kleine lijfje zit meermaals per dag eruit komt
Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker intens boos kunnen worden op al die na-starende gezichten op al die mensen met domme en stomme opmerkingen.
Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker voor hun leven getekend zijn. Dat je dit nooit meer los kunt laten. Dat je hoopt dat er een dag komt dat je er eens niet mee opgestaan bent of mee naar bed bent gegaan, dat het door de dag heen niet in je maag heeft rond gedraaid of in je hoofd heeft rond gespookt.
Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker altijd in angst zullen leven. Zou íemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker iedere dag zorgen hebben. Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker het financieel heel zwaar hebben omdat veel zaken niet vergoed worden.
Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker zich onbegrepen voelen.
Want het is niet klaar als er geen chemokuren en bestralingen meer zijn.
Zou iemand begrijpen dat ouders van een kind met kanker om moeten gaan met de gedrags veranderingen van hun kind want wat ze meemaken moeten ze ook kwijt en vaak is dat in ongecontroleerde woede en verdriet.
Zou iemand begrijpen dat ouders met een kind met kanker worstelen met het gedrag van hun kind want zolang mensen het zien is er alle begrip maat het gaat juist om de tijd dat buitenstaanders het niet meer zien. Eerst krijgen de kinderen overal alles en opeens valt alles weg en moeten ze dat maar begrijpen terwijl in hun zelf dan misschien wel pas het grootste gevecht plaats vind.

Als ouder van een kind met kanker kan ik zeggen als je niets meer ziet dan begint het pas.
Als ouder van een kind met kanker kan ik zeggen dat we weer opnieuw moeten leren leven.
Leren leven met kanker. Dat kanker altijd een deel van je leven uit zal maken. Dat je je af vraagt wat de gevolgen gaan zijn op lange termijn van al die zware chemokuren en bestralingen de waslijst van bijwerkingen die in je hoofd zit.
Als andere mensen denken dat het klaar is en vinden dat je je leven weer moet oppakken dan begint het voor ons pas.
We zoeken een weg. We proberen om te gaan met angst. We zoeken een weg met alle gevolgen die er nu al zijn.
Nee het is niet klaar en waarschijnlijk zal het nooit klaar zijn. Het gaat er om dat je een weg zoekt om er mee om te gaan om het een plekje in je leven te geven. En wat zou het schelen als mensen ouders met een kind met kanker wat meer zouden begrijpen.
Als de haren weer beginnen te groeien als de sondes niet meer de mooie gezichtjes verbergen als een buitenstaander niets meer ziet..............

Dan begint misschien wel het grootste gevecht
Geplaatst op 17 June 2018

Spread the word!



Reacties

Gestart op 11 juni 2018


Dromer - Mackenzie

Judith Bekkers

Medisch, Ziekte & Genezing
Nederland

Recente Donaties
avatar

€25

Keesjan, Gerda, Nikki en Bjorn Coenraad

8 uur geleden
Share

avatar

€15

Annie Jacobs

5 dagen geleden
Share

avatar

€20

Anoniem

1 week geleden
Lieverds jullie verdienen dit. Dikke knuffel van ons viertjes <3
Share

avatar

€15

Clare Frissen

1 week geleden
Veel liefs X
Share

avatar

€5

Anoniem

1 week geleden
Share

5 van 14 donaties