Opgeven Bestaat niet



Ik ben Dennie,
Ik heb een prachtig gezin bestaande uit mijn vrouw Bianca en onze zoon Sem van ondertussen 2 jaar en 8 maanden. Het ging allemaal prima: ik was fit en had een prima baan bij justitie. Nooit gekke dingen gedaan en ik leefde gezond.
Ondertussen ben ik 34 jaar en volgens de oncologen is dit ook mijn maximale leeftijd. In maart 2013 plaste ik voor het eerst bloed en riep naar Bianca beneden om te zeggen dat ik dacht dat het niet goed zat. Na een afspraak bij mijn huisarts kreeg ik antibiotica mee, maar gelukkig vertrouwde mijn huisarts het niet helemaal. Ik heb toen een echo gekregen en het zou om een poliep gaan. Ik dacht onderweg naar huis nog dat het wel mee zou vallen: een poliep, dat hebben zangers ook wel eens en dan houden ze een week rust en kunnen ze weer. En inderdaad: na wat antibiotica ging het bloed plassen weer weg en dacht dat het wel goed zat. Totdat op 18 maart mijn vrouw ging bevallen van ons eerste zoontje Sem. Tijdens de weeën door plaste ik toch weer bloed. Gelukkig heb ik de geboorte van Sem wel kunnen meemaken en mijn vrouw zo goed mogelijk kunnen helpen. Een week na de geboorte van Sem ging ik alleen naar het ziekenhuis voor een kijkoperatie. Toen vertelde ze me dat ik blaaskanker had. Op dat moment stortte mijn hele wereld in. En dan vragen ze je of je nog vragen hebt. Nou nee, daar kon ik even niet opkomen. Ik herinner me nog dat ik beduusd onderweg naar huis nog twijfelde of ik Bianca moest bellen of zou wachten tot ik thuis was. Ik deed het laatste en kwam huilend binnen. Waarop Bianca vroeg of het zo’n pijn had gedaan. En toen vertelde ik haar dat het kanker was.
De operaties verliepen wat vermoeiend maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Daarna volgden blaasspoelingen tegen de blaaskanker. Na de laatste spoeling was ik nog steeds helemaal vrij van kanker. Ik begon mijn leven weer op te pakken en ik ging weer werken. Ik zat bijna tegen fulltime werken aan toen de volgende klap kwam.
In november 2014 kreeg ik last van een hoestje. Ik dacht, laat maar, het komt wel goed. Maar na een week of 2 had ik er nog steeds last van. Dus weer naar de huisarts. Die zei dat hij niets geks hoorde maar wilde me wel doorsturen om een röntgenfoto te maken van de longen. Ik vond het natuurlijk prima. Helaas bleek toen dat de blaaskanker was uitgezaaid in mijn longen, en flink ook.
Nu een jaar later ben ik eigenlijk uitbehandeld en doe ik mee aan palliatieve studies. Dat wil zeggen uitstellen van een paar maanden tot misschien een half jaar. En wie weet bestaan er dan wel weer nieuwe behandelingen. 
Want opgeven bestaat niet. Als ik in gesprek ben met mijn oncoloog zeg ik altijd dat hij me moet geven wat hij heeft want ik heb geen keuze. Waarop ik altijd hoor: “Die heb je wel. Dat is stoppen.” Stoppen? Hoe kan je nou stoppen. Straks komt er een wondermiddel op de wereld net de dag nadat ik heb opgegeven!
Er zijn nog geen updates geplaatst.
Spread the word!

Reacties

Gestart op 13 december 2015


avatar

Dennie Söderland

Medisch, Ziekte & Genezing
Nederland

Recente Donaties
avatar

€10

Bert Romberg

1 jaar geleden
Ik wens je veel sterkte. Je bent een ongelooflijke vechter.
Share

avatar

€5

Anoniem

1 jaar geleden
Share

avatar

€25

O.M . Trost

1 jaar geleden
Heel veel kracht voor jullie! Hopen dat er genoeg geld komt om de behandeling te proberen. Sterkte!
Share

avatar

€10

Anoniem

1 jaar geleden
Share

avatar

€10

Carlijn en Martijn

1 jaar geleden
We bewonderen je kracht en doorzettingsvermogen.
Share

5 van 15 donaties
mo