Operation: ENDometriosis



Having spent quite some hours researching health insurance the last few days, I thought I would send out a little reminder. There’ are only a few more days before the crowdfunding stops; and even though the surgery is in the past, the costs aren’t, unfortunately. Not just the costs for the surgery, but at the moment I am undergoing weekly treatment by 4 different specialists, to try to get my stressed out body back to a ‘normal’ one, whatever that means in my case. That sets me back 200,- euro a week, money that I don’t even have, but am borrowing left and right because, health, right?! How do you not try to get better, by all means possible? And believe me; I am trying!
When you look up exercise in the Cambridge Dictionary, this is what you’ll find:

Exercise noun

“A physical activity that you do to make your body strong and healthy.”

Makes sense.

Btw, this is the British explanation. When you look up the American explanation, you’ll see this:
“A physical action performed to make or keep your body healthy.”

Same difference, but different all the same. People exercise for different reasons; some just love it and need no specific reason to motivate themselves (yes, they are out there!). Others go for a certain goal: maybe lose some weight, maybe build up some muscle, tone their body, get healthy overall or get a certain part of their body stronger. I’m sure there are plenty more reasons to get into action. Whatever the reason, most people agree that exercise is good for you; it will make you healthier.
Fair enough. I totally agree, as I know it does, from personal experience. After all the shit my body has put me through, I definitely benefit(ed) from working out. When you aren’t feeling well, for whatever reason, it’s very tempting to just not exercise. Because: not feeling it, right?! Or, not feeling up to it. To then having to push through that is not the easiest thing. Surely not something to look forward to, since the body is already aching without pushing it through all these extra motions, for it to ache even more. But, personally, for me that worked. Every time again, after a very bad period of pain or after another surgery, I have (had) to start all over again; push through the pain. This means I will literally be sick after working out. Vomiting, aching all over (even from little exercise), headaches: you name it. Fun, fun, fun. But .. helpful at the same time, because after my body adjusts and gets over the initial shock, it will get a bit better. Feeling like you can move easier, pain will ease up a bit and it will lift up my spirits. That is, until you just can’t anymore.
I had that last week; I could hardly move without being in a lot of pain. Naturally, I did go to work and pushed through. That’s just me, being the responsible one. Nope, might not be the smartest thing, but being in pain most of the time will make you do that (and that is definitely not just me, ask any chronically ill person). Until I couldn’t. I just couldn’t move. I have been saying for a long time that I felt like Jeckyll and Hyde; the right side of my body is doing all sorts of weird and painful things, or not doing anything when it should, whereas the left side is rather ok. Turns out I was right.
Sure, what’s new?! And again I can’t be too happy about being right, since so many professionals disagreed and just didn’t do their job properly .. ugh. But these 4 therapists mentioned earlier not only agree with me, they can actually do something to make it better. Slowly but surely. Unfortunately, it means having to go through even more pain, as my body has adjusted to the wrong motions over time, so to get it to do the right thing, it will have to go through pain again. All right then.
I have been cursing at my body, for being faulty and broken, but it is actually working extremely hard to get me better. Too hard, as it turns out. My muscles are overactive and therefore feel like steel cables, tearing at my peritoneum and organs; therefore causing pain and imbalance. Hence; no sports at the moment, for quite some time already. And I miss it! I feel my body getting less fit, which in turn will make it ache easier when things turn bad again. And pain comes easier to a non-fit body. It also does my head in. I know what I have to go through, again, when I can start to work out again. I’m not looking forward to that. That doesn’t help. Yep, another vicious circle. But, at the moment my body has to adjust, get stronger by itself and get some rest, before it can undergo whatever extra physical activity. I’ll get there. But that’s tough, wanting to help out, but not being able to do so, just having to sit it out. Right now there’s just no way to make or keep my body healthy myself.
4 Therapists, remember? They are making all the difference. Everybody doing their own treatment, but working together on getting me better. Like the old me.. Without these people I wouldn’t be able to move at all, would not get through the week, would not be able to work, to look after my children, to do what I need to do to just get by. And you know what? Even though I am seeing the need for their help, because I feel what a difference their treatments make; because I couldn’t even try to (eventually) provide for my family and myself without them, not everybody sees it that way.
Try getting health insurance when all this shit is going on in your life. I tried to expand my insurance. Why? I simply can’t afford to pay 200,- euro’s a week for treatment, so I want to upgrade my insurance to have better coverage. In the last 10 weeks alone I have paid as much as the total yearly sum for my insurance. Naturally, I was refused, as it was very likely the costs for my treatment will be very high. Well, duh! I completely understand the idea; an insurance is supposed to be for an uncertain loss, not a done deal. But I simply cannot think of any healthy person paying 260,- euro a month, just in case they might ever get ill. Who does that?! So, essentially, you are done for if it turns out you have been through a lot of shit and treatment already. Or you can just sit back and wait for your body to repair itself, which in my case will never happen. I need those specialists to help my body to get on it’s way. And really, do we just want ill people to stay sick or even get worse or would we benefit from getting them well and able to provide for themselves again. Yeah, not really a question, is it?
So, here’s where I stand at the moment. No, I’m not better yet. Yes, the surgeries did help a lot, but we are not there yet. I will definitely get further than where I am right now. No matter what. But, should you be one of the people who still wanted to donate something to help out and make it just a tiny bit easier on getting there; I can tell you that would mean the world to me. And it would make a whole lot of difference.
Thank you for reading this; big hug. Stay healthy (seriously!).
And, obviously, even bigger hug to all that have already helped out, in many different ways.
================================================================================
En hier is de Nederlandse versie:
Na urenlang via internet uitpluizen wat welke ziektekostenverzekering nu precies inhoudt, bedacht ik me dat het een goed moment is om even van me te laten horen. De crowdfunding loopt ten einde; nog maar een tiental dagen. Ondanks dat de operaties achter de rug zijn, lopen de kosten gewoon door, helaas. Niet alleen m.b.t. de operatie, maar ook doordat ik momenteel 4 verschillende behandelingen per week onderga, om te proberen mijn lichaam weer ietwat normaal te laten functioneren, wat dat dan ook mag betekenen in mijn geval. Dat kost me 200,- euro per week, geld dat ik niet heb, maar dat ik overal leen omdat het om mijn gezondheid gaat. Logisch toch? Om beter proberen te worden, koste wat kost. En geloof me: proberen doe ik!
Sporten is gezond voor lichaam en geest; om fit te worden, aan te sterken of sterker te worden, spieren te ontwikkelen, af te vallen, je hoofd vrij te maken.. Iedereen heeft zijn eigen redenen om te sporten. Of om niet te sporten, dat kan natuurlijk ook. Maar dat het goed is voor je, daar zijn we het meestal wel redelijk over eens.
Ik ook, ik ben er van overtuigd dat sporten heel goed is voor je, mits je het goed doet. Ik weet dat sporten heel goed voor mij is, uit eigen ervaring. Mijn lichaam heeft heel wat moeten doorstaan omdat het niet werkt volgens de gebuiksaanwijzing en sporten heeft geholpen om het (weer) beter te laten functioneren. Als je je niet goed voelt kan het heel makkelijk zijn om niet te gaan bewegen omdat je je al zo rot voelt. Je wilt het niet erger maken. Of je kunt je er gewoon niet toe zetten. Om je dan zelf zover te krijgen dat je toch aan de gang gaat, ook al voelt het op dat moment niet goed en doet het pijn, maar omdat je weet dat je je beter voelt nadat je hebt gesport, dóórdat je hebt gesport, dat is moeilijk en lastig. Zeker als je weet dat je je niet direct beter voelt, maar dat je eerst erge pijn krijgt door het bewegen. Uiteindelijk zal dat beter worden door meer te sporten, maar je moet er wel eerst doorheen. Niet fijn! Maar, voor mij werkt(e) dat. Elke keer opnieuw, na een heel pijnlijke periode of weer een operatie, moet ik opnieuw beginnen; wéér door de pijn heenwerken om het beter te laten worden. Dit betekent letterlijk ziek zijn van de pijn, met hoofdpijn, overgeven en algehele spierpijn (zelfs na ‘licht’ sporten), noem maar op. Elke keer weer feest. Maar .. toch heeft het wel degelijk iets positiefs, want nadat mijn lichaam over de eerste shock heen is, wordt het telkens iets beter. Ik voel me fitter, beweeg weer makkelijker, de pijn wordt minder omdat mijn lichaam weer sterker wordt en ik krijg meer ruimte in mijn hoofd (niet letterlijk). Dat houdt in: tot het niet meer lukt..
Dat overkwam me (weer) afgelopen week; ik kon me amper bewegen en had constante pijn. Natuurlijk ging mijn leven gewoon door en ging ik gewoon werken. Tanden op elkaar: mensen rekenen op je, neem je verantwoordelijkheid. Nee, niet het meest verstandigst om te doen, maar dat doe je nu eenmaal als je chronisch ziek bent en altijd pijn hebt, anders is het einde zoek (vraag maar eens aan andere mensen die chronisch ziek zijn, dit is echt een dingetje). Maar toen kon ik niet meer, ik kon me gewoon niet gewoon bewegen. Ik heb lange tijd gezegd dat het voelt alsof ik Jeckyll & Hyde ben; mijn rechterzijde is total loss, mijn linkerkant is gewoon ok, met af en toe een dalletje om met rechts mee te doen. Telkens opnieuw, tegen een leger dokters. Had ik gewoon weer gelijk.
Alweer, maar daar word ik intussen niet meer vrolijk van. Zoveel dokters, specialisten, onderzoekers; professionals die vonden dat er weinig tot niets mis was en dat dit zéker niets te maken had met .. ugh .. Maar de 4 eerdergenoemde therapeuten zijn het niet alleen eens met mijn persoonlijke bevindingen, ze doen er ook nog eens iets mee en aan! Langzaam maar zeker blijkt dat de therapieën werken. Jammer genoeg betekenen al die behandelingen wel dat ik eerst nog meer pijn heb voor het beter wordt, omdat mijn lichaam al jaren verkeerd beweegt en verkeerd reageert, maar door het rigorous aan te pakken proberen we het weer te krijgen zoals het bedoeld was. Dat dat pijn doet is niet anders. I’ll survive.
Ik heb mijn lichaam veel en vaak vervloekt omdat het stuk is en niet werkt zoals zou moeten, maar dat is niet eerlijk en ook niet waar. Mijn lichaam werkt juist ontzettend hard om beter te worden. Of in elk geval; om zo goed te zijn als de bedoeling is. Te hard, blijkt. Mijn spieren zijn overactief om te compenseren en voelen als stalen kabels (vandaar mijn schreeuw om hulp m.b.t. massage, mensen – get your mind out of the gutter). Doordat ze zo hard aan het werk zijn trekken ze mijn buikvlies en mijn organen scheef wat dan weer pijn en onbalans veroorzaakt. Vandaar even geen sport, een tijdje al, nu. En dat is moeilijk! Ik mis het enorm! Ik heb het gevoel dat mijn lichaam met de dag zwakker wordt, ik voel me minder fit en strammer en heb meer pijn, want die pijn komt gewoon makkelijker terug wanneer je niet fit bent. En dan heb ik het nog niet eens over mijn hoofd. Afgezien van pijn, het idee dat je niet kunt doen wat nodig is om je beter te voelen is heel dubbel. Het vicieuze cirkeltje. Ik weet dat ik op dit moment af moet laten weten, even niet kan sporten, om later wéér opnieuw te moeten beginnen met het hele circus: wéér door de pijn heen werken om tot minder pijn te komen. Dat is niet iets om naar uit te kijken. En dat helpt niet echt. Hoe dan ook, op dit moment moet mijn lichaam zich aanpassen om weer te gaan werken zoals het bedoeld is, het moet zelf aansterken en rusten, voordat het weer klaar is om sportief en actief bezig te zijn om fit te blijven/worden. Dat ik daarbij niet actief kan helpen is moeilijk, maar niet onoverkomelijk. Dóór!
4 Therapeuten, dat is nogal wat, huh?! En ze maken samen een heel verschil. 4 Verschillende gebieden waaraan ze werken, om samen tot een positief resultaat te komen. Op naar ‘de ouwe ik’, dat zullen niet veel mensen zeggen .. ha. Zonder deze mensen zou ik me niet normaal kunnen bewegen, ik zou zeker niet kunnen werken of zelfs maar buiten komen, ik zou niet voor mijn kinderen kunnen zorgen of wat dan ook kunnen doen. Het vreemde is dat niet iedereen alle voordelen van de behandelingen schijnt te (willen) zien, die ik toch duidelijk zie; wat het uiteindelijk op gaat leveren na al de pijn en al het geld wat eraan besteed is, omdat ik zonder de behandelingen niet eens voor mezelf, laat staan mijn gezin zou kunnen zorgen.
Dat is waarom ik uren besteed heb om alle voor- en nadelen van ontelbaar verschillende verzekeringen naast elkaar te zetten; vergelijken kun je het niet noemen, met alle verschillende voorwaarden en uitsluitingen. Probeer maar eens om een ziektekostenverzekering uit te breiden wanneer je lichaam uit elkaar valt. Too little, too late. Jammer dan, dat had je eerder moeten doen. Ik wil dus een aanvullende verzekering afsluiten. Had ik al, maar nu nog uitgebreider. Waarom? Omdat ik simpelweg geen 200 euro per week heb voor alle behandelingen, dus ik wil mijn extra risico afdekken. In de laatste 10 weken heb ik net zoveel betaald als mijn nieuwe jaarpremie zou zijn. Afgewezen. Omdat het niet echt een onvoorziene gebeurtenis zou zijn in mijn geval, het risico m.b.t. te maken kosten. Huh. Verzekeringstechnisch snap ik dat natuurlijk goed, maar ik kan echt geen mens bedenken die een ziektekostenverzekering van 260,- euro per maand afsluit terwijl hij op dat moment helemaal gezond is en geen complicaties verwacht. Ik bedoel; wie heeft dat geld nou zo liggen? Als je (chronisch) ziek bent en/of al een heel scala aan onderzoeken gehad hebt: helaas pindakaas, mooi poep, maar we kunnen je niet helpen, behalve als je of bij de pakken neer gaat zitten en afwacht tot je lichaam misschien uit zichzelf herstelt, of als je een belachelijk hoog bedrag per maand op kunt hoesten om een aanvullende ziektekostenverzekering af te sluiten. Aangezien ik de therapeuten nodig heb om mijn lichaam weer in normale staat te krijgen, is er eigenlijk geen keuze. Maar serieus, willen we nu gewoon dat zieke mensen ziek blijven en thuis wegkwijnen of willen we dat die mensen weer in staat zijn voor zichzelf - en hun familie – te kunnen zorgen. Is niet eens een vraag, hè?!
Dus, dit is waar ik momenteel sta. Nee, ik ben nog niet beter en/of genezen. Ja, de operatie heeft zeker enorm geholpen, maar het resultaat is nog niet voldoende en dus wordt er nog aan verbetering gewerkt. Ik zal zeker verder komen dan waar ik nu ben; beter worden dan dat ik nu ben. Ook weer door door te pakken, met de medici in discussie te gaan en te vechten voor een juiste behandeling. Hoe dan ook. Het is al gebleken dat ook professionals gewoon mensen zijn die ook niet alles weten, maar dat niet altijd toe willen geven. Hoera voor de ‘gewone’ mensen. Voor jezelf opkomen heeft meer effect dan afwachten en hopen en dat zal ik dus ook blijven doen. Met effect! Maar, als je één van de mensen bent die nog steeds iets wilde doneren maar er nog niet aan toe gekomen is en je wilt het ietsje makkelijker voor me te maken om alles voor elkaar te kunnen boksen, dan kan ik je vertellen dat dat heel veel voor me betekent. En dat het een groot verschil maakt.
Bedankt voor het lezen; big hug. Stay healthy (seriously!).
En natuurlijk een heel dikke knuffel voor alle mensen die al geholpen hebben, op wat voor manier dan ook.

====================================================================(Scroll – a loooong way down for English) Go see the doctor.. (Waarschuwing; hier volgt een heeeel lang verhaal, ondanks dat dit in feite een korte samenvatting is van real life/live experience. Als je alleen wilt weten waar ik nu precies last van heb; scroll naar beneden voor de ‘conclusie,’ maar dan mis je wel alle ‘fun’. Ik hoop dat mijn verhaal wat duidelijkheid schept voor ieder die dit leest, dat er iets van kennis/begrip/empathie uitkomt. Het kost je ongeveer 10 minuutjes.)
Wat houdt het nu precies in, endo hebben? Als ik terugkijk heb ik al last sinds de eerste menstruatie (ja, we gaan die kant op). Maar aangezien het algemeen geaccepteerd is dat meisjes/vrouwen last hebben van hun menstruatie, dacht ik altijd dat het heel normaal was om veel bloed te verliezen (zoiets als een koe slachten), een erg onregelmatige menstruatie/krampen/rugpijn te hebben, heel zware en pijnlijke benen te krijgen, dat soort plezierige dingen. Maar dat heeft toch iedereen? Blijkt dat dat toch niet het geval is. Toen ik daar ook migraine met overgeefaanvallen bij kreeg en ik soms niet meer op mijn benen kon staan, werd het duidelijk dat er meer aan de hand moest zijn. Het is niet normaal dat je je zaterdagbaantje niet kunt uitvoeren omdat je telkens boven de w.c. hangt. Ik kwam wel braaf opdagen, maar werd uiteindelijk weer naar huis gestuurd. De aanvallen kwamen niet alleen rondom de menstruatie, maar ook gedurende de rest van de maand, dus het is niet zo vreemd dat er toen nog geen puntjes verbonden werden. Ik werd erg ziek van bepaald eten. Het is vaak gebeurd dat ik in het toilet van een restaurant eindigde om alles wat ik net naar binnen gewerkt had weer uit te spugen en dan was het nog niet eens betaald! Niet echt een compliment voor het restaurant, maar dit was geheel buiten hun schuld om; het probleem lag bij mij. Uiteindelijk dan toch maar doorverwezen worden naar het ziekenhuis, waarmee de pret pas echt begon. Ik heb zonder overdrijven bijna elke specialist in het ziekenhuis gezien, voordat ik bij de gynaecoloog terecht kwam. Om wat voor reden dan ook is dat niet een logisch begin als een tienermeisje vooral buikklachten heeft. Veel onderzoeken die veel tijd kosten, vooral het maken van een volgende afspraak bleek toch altijd weer een maand te moeten duren. Zo gaat de tijd snel voorbij. Zonder resultaat, nou ja, wel resultaat op het gebied van school en werk moeten missen.  “Zie je wel, er is ook altijd wat met die vrouwen”, “Stel je niet aan, het zal best meevallen” of “Dat heb ik ook en ik doe wel gewoon ... (vul maar in)” en meer van dat soort onnodige en vooral onbehulpzame uitspraken. Echt, als je iets wilt zeggen, denk dan alsjeblieft eerst na. Uiteindelijk wilde mijn gynaecoloog een kijkoperatie doen, omdat ‘ze’ verder niets konden vinden. Een soort van laatste optie. Als we niets vinden dan houdt het op, dan moet je er maar mee leren leven (dat heb ik zo vaak gehoord!). Een uur voor de operatie werd het nog bijna gecancelled, omdat de tweede chirurg vond dat het allemaal in mijn hoofd zat en ik gewoon aandacht wilde! (Medische conclusie dokter?) Gelukkig wilde de hoofdarts wel doorzetten. Er werden wat fouten gemaakt en in plaats van “Binnen een week zit jij weer op je favourite barkruk” duurde het herstel een heel stuk langer en kon ik pas weer na 8 weken naar school. Een nieuwe school, in een nieuwe stad, waarvan ik dus bijna het hele eerste kwartaal gemist had. Maar; de operatie was succesvol en bracht resultaat: diagnose: endometriose! Gelukkig; het zat dus niet allemaal in mijn hoofd, er was daadwerkelijk iets mis met me. Blijdschap, omdat je dus echt ziek bent. Krom! Maar het wordt je zo aangepraat dat je gek bent, op zoek bent naar aandacht of drugs, door dokters notabene, dat je het uiteindelijk bijna zelf gaat geloven.
Endometriose (endo) dus. Wat? Nooit van gehoord. De artsen waren niet erg informatief, gaven aan zelf niet veel te weten en dat het eigenlijk maar vreemd was dat ik dit had; ‘normaal’ gesproken kwam dat alleen voor bij vrouwen boven de 35 jaar (i.p.v. mijn 20 jaar)! -Nope, niet waar dokters, maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Dit was in de tijd dat niemand ooit van internet gehoord had! Kun je het je voorstellen?! Het bleek dat ik een cyste had op mijn rechtereierstok en endo op verschillende plekken rondom de eileider en wat andere plaatsen in mijn buik. Ze hadden het weggehaald en daarmee was het over. Gelukkig; ik kon weer gewoon verder met mijn leven. Alleen, dat duurde niet lang. Binnen een half jaar voelde ik me weer hetzelfde als voor de operatie. Mijn nieuwe huisarts vond het erg vervelend dat ik elke week op de stoep stond en vroeg me op een gegeven moment: “Wil je dat ik je vertel dat je een hersentumor hebt ofzo? Hou je dan eens op met langskomen voor niks?” Ehm, nee! Dat is absoluut niet wat ik wil horen, behalve als het zo is. Hoe kan een huisarts in vredesnaam zo reageren?! Toendertijd dacht ik nog dat artsen wisten wat goed voor je was en liet ik me afschepen. Duidelijk dat ik niet meer bij hem op de stoep zou staan, dus eigenlijk heeft hij zijn zin gekregen. Een aantal dokters later bleek dat ik wel gelijk had. Hoera! Het zat niet in mijn hoofd, maar weer in mijn buik. Het is toch een erg slecht teken dat je als patiënt blij bent dat je echt iets hebt, zodat je eindelijk bevestiging krijgt dat je niet gek bent, je niet aanstelt etc... Herhaling.. Een tweede operatie volgde en daarna een derde. Terugkijkend heeft de toenmalige chirurg het beste gedaan wat op dat moment gedaan kon worden, maar gelukkig zijn we intussen een stuk verder op medisch gebied, wat endometrioses betreft, hoewel nog steeds ver te gaan (ondanks dat enkele artsen zichzelf specialist noemen, blijkt dat in de uitvoering een andere betekenis te hebben dan op papier). Wat toen ‘de manier van behandelen was’, blijkt nu achterhaald. Mijn endo was weggehaald via laser, wat op zich een heel goede methode is bij oppervlakkige endometriose, maar niet bij diepe endo. Vergelijk het met het verwijderen van onkruid; als je het topje afknipt blijft de plant vrolijk verder groeien. Wil je er voor altijd vanaf, dan moet je de plant weghalen met wortels en al, ervoor zorgend dat echt ALLES weg is, anders komt het gewoon terug. Dat geldt ook voor endo, weglaseren werkt dus wanneer het een klein plekje is dat zich aan de oppervlakte bevindt. Als het dieper zit moet het uitgesneden worden om succesvol verwijderd te zijn, met wortel en al, zonder ook maar een stukje achter te laten. Gebeurt dit niet op de juiste manier, dan zal de endo terugkomen, maar omdat deze plek al gelaserd is, zal het moeilijk zijn om het goed te zien doordat het litteken van het laseren de actieve endo kan verbergen. Dat wil je voorkomen. En dat is waarom je naar een specialist moet en niet zomaar naar de eerste de beste gynaecoloog die ook wel eens een poging wil wagen.
Er werd me verteld dat ik geen kinderen zou kunnen krijgen; zou ik al een poging willen wagen, dan moest ik dat nu doen. Aangezien ‘nu’ toen betekende dat ik 21 jaar was, volop in mijn studie zat en absoluut nog niet nadacht over kinderen, bedankte ik. Zelfs nu, in 2016, zijn er artsen die adviseren om maar zo snel mogelijk zwanger te worden, daardoor gaat endometriose over. NEE dus! Uiteindelijk heb ik twee keer in mijn leven sex gehad (naah, klein beetje niet waar) en bleek dat ik zonder problemen (heel snel) zwanger werd en heb ik twee geweldige (mooie, lieve, grappige, slimme etc.) kinderen. Via natuurlijke weg, zonder problemen, hoewel het natuurlijk in je hoofd blijft rondspoken dat je waarschijnlijk nooit moeder zal worden, omdat dat ooit, lang geleden, toen je er absoluut nog niet aan toe was, stellig werd verkondigd door een aantal artsen. Tijdens de eerste zwangerschap onder controle, bij de tweede was dat niet meer nodig. De bevallingen waren een heel ander verhaal, maar dat terzijde voor nu. Ik kwam erachter dat weeën niet alleen voor bij bevallingen waren, maar dat ik dit elke maand doorsta, dan wel zonder het cadeautje op het eind. Blijkbaar wordt dit veroorzaakt door de adenomyose, wat ik ook blijk te hebben, maar wat pas sinds kort bekend is. Heel veel puzzelstukjes op hun plaats…Niet dat ik dat niet aan alle dokters die ik ooit gezien heb doorgegeven, maar dit werd telkens weggewuifd. Ik kreeg heel veel last van migraines en later van armen en mijn kaak. Als je lange tijd constant pijn hebt, ga je je lichaam anders bewegen om het te ontzien; proberen de pijn te vermijden. Aangezien alles in het lichaam in contact staat met elkaar en één geheel vormt, kan het gebeuren dat je pijn krijgt op heel andere plaatsen dan waar het probleem eigenlijk zit. Klinkt heel logisch, toch? Helaas denken veel artsen er anders over, vandaar dat het eeuwen kan duren voordat een (juiste) diagnose gesteld wordt.  Zucht... “Mijn specialisatie betreft de hand, niet de elleboog.” Ehm, zijn die dingen niet verbonden en zou het niet logisch zijn dat je in ieder geval genoeg weet zodat je je specialisatie uit kunt voeren? Zou toch handig zijn... (pun intended) Goed; iets meer dan 20 jaar later blijkt dat juist die pijn in de rechterschouder HET symptoom is van thorax endometriose. Helaas was ik opnieuw zelf degene die hier achter moest komen (Google rules!) en dit daarna duidelijk moest maken aan de artsen. Reactie; “Nee, dat heb je niet, want dat bestaat niet”. Ehm, ok... *schuif de meegebrachte papieren over het bureau* “Nou ja, JIJ hebt dat niet, het is namelijk heel erg zeldzaam.” (Grappig hoe het opeens binnen 30 seconden wel bestaat) Nou ja, blijkbaar is het een bestaand iets, waarom zou ik dit niet kunnen hebben? Omdat artsen vinden dat het weinig voorkomt? Ik wilde dat het zo makkelijk was, de wereld zou een stuk gezonder zijn. Logisch dat er geen (juiste) diagnose gesteld wordt op die manier, ik kan me herinneren dat er 20+ jaar terug ook zulke opmerkingen gemaakt werden over de eerste bevindingen bij me. Nadat ik mijn huisarts netjes verteld had dat ik niet bij hem was om vrienden te worden, maar om ervoor te zorgen dat ik weer gezond zou worden, ‘mocht’ ik dan eindelijk weer naar de gynaecoloog. Ja, je leest het goed; een gynaecoloog! Even voor de duidelijkheid; thoraxendometriose is precies dat wat het zegt: endo op/rond/in de thorax (=het middelste gedeelte van het lichaam, onder de nek en boven het middel – het gedeelte waar het borstbeen, het hart en het middenrif zit en de ribben, de longen en meer van dat soort dingen zich bevinden). Normaal gesproken niet het gebied waar de gynaecoloog rondneust, maar goed, je moet ergens beginnen. Prima. Ik ging, vertelde hen dat ik absoluut geen medicatie of hormonen wilde en dat ik niet nog even wilde afwachten om te kijken of het vanzelf weg zou gaan (want als 20 jaar afwachten niet genoeg is weet ik het ook niet meer!), waarna ik mijn meegebrachte medische documentatie liet zien. Hier schrokken ze wel even van. (Ik had namelijk al al het mogelijke geslikt aan medicijnen en hormonen en nee, niets daarvan had geholpen. Sterker nog, de problemen werden groter. Op een bepaald moment slikte ik 9 verschillende pillen per dag en was ik soms echt van de wereld; niet iets wat je wilt doen met twee jonge kinderen. Ik werd zo duizelig dat ik bijna flauwviel, niet alleen de trap op kon komen en niet kon stoppen met overgeven. Ik had de kinderen opdracht gegeven wat te doen als ik weg zou vallen, maar vond dat het niet zover hoefde te komen. Dit wilde ik niet langer! Mijn toenmalige huisarts vertelde me dat Tramadol, de veroorzaker van deze problemen, voorgeschreven werd wanneer de artsen niet meer wisten wat ze met een patiënt aan moesten. Sorry?! Hoezo, medisch advies? Ik heb diezelfde dag alle pillen weggedaan, ook DE pil. Terug naar start; laat mijn lichaam me maar vertellen wat er mis is, zonder rekening te moeten houden met de (vele, vele) bijwerkingen van medicatie. Pijnstillers als het echt niet anders kan, maar liever niet. Mijn leven werd er een stuk beter door! Tuurlijk, nog steeds (bijna dagelijks) pijn, maar in ieder geval was het nu duidelijk dat dit deéchte pijn was, de pijn die de problemen veroorzaakte. Dit wetende kun je van daaruit verder werken, niet om de pijn te onderdrukken, maar het probleem aan te pakken en daardoor de pijn weg te nemen.) Terwijl ik dit opschrijf vind ik het weer heel erg logisch klinken, maar nee, dat is het niet in de medische wereld. Ten eerste weet je als patientnatuurlijk veel minder dan de artsen! Stel je voor! Ook deze arts werd op de hoogte gesteld van mijn ‘ik-hoef-geen-vriendjes-te-worden-met-mijn-arts-en-blijf-beleefd-maar-kom-op-voor-mijn-eigen-belang’-aanpak en na uiteindelijk met de hoofdarts mijn medisch verleden doorgenomen te hebben werd besloten een kijkoperatie in te plannen. Yes! Eindelijk! Doordat ik al even op eigen houtje bezig was om alles te onderzoeken, was ik in contact gekomen met een aantal buitenlandse specialisten. Zij legden me uit wat ik zoal moest bespreken met de chirurg voordat de operatie plaatsvond, om deze succesvol te laten verlopen. Er moest geopereerd worden in een speciale positie, met specifieke instrumenten en meer van dat. Ik gaf alle informatie door aan de chirurg die de operatie zou doen, en hij gaf aan dat alles zo zou gebeuren (Dit is een heel klein stukje van het hele verhaal, maar genoeg voor nu). Na de operatie werd me verteld dat ze inderdaad endo op mijn lever hadden gevonden, maar verder konden ze niets zien, omdat ze niet zo hoog konden komen op de normale (gynaecologische) manier. Pardon?! Dit hadden we van tevoren helemaal besproken; het zou daarom aangepakt worden op ‘de speciale’ manier. Nee dus; omdat ze besloten hadden dat ze niet genoeg kennis en kunde hadden om dit te doen. Dat was fijn geweest om vooraf aan te geven, niet dat ik daar niet heel heel duidelijk over geweest was! “Verder hebben we aan de linkerkant van je buik endo en wat knobbels gevonden, daarnaast zijn je baarmoeder, eileider en darmen verkleefd met elkaar. Dit is waarschijnlijk de oorzaak van pijn daar.” ‘Zijn? Dat is nu opgelost, toch?’ “Oh, nee, we hebben dat maar laten zitten, anders krijg je misschien nog meer last doordat er verklevingen gaan vormen.” WOW! Echt?! Dat alles zo verkleefd is geeft aan dat er diepe endo onder zit, hoe kan het dat ik dat wel weet? Totaal onnodige operatie dus, maar wel met alle gevolgen nadien. En, hey, ik wist nu in elk geval dat ik inderdaad thoraxendo had. DUH! De arts (endo specialist!) gaf aan me daar niet verder te kunnen helpen; ik moest naar een specialist op dit gebied om verder geholpen te kunnen worden. Ik zou meer informatie krijgen op de post-op, over 6 weken. Natuurlijk wilde ik graag meer weten en toen het eindelijk zo ver was verwachtte ik dan ook details en informatie. De post-op arts was niet de behandelend arts, ook niet aanwezig geweest bij de operatie en vertelde me: “Alles is in orde mevrouw Kwabek, we hebben niets gevonden, er is niets mis met u en u hoeft niet terug te komen.” Echt? De chirurg heeft me een heel ander verhaal verteld direct nadat ik wakker werd na de operatie. Ik weet dat ik heel erg groggy was, maar ik weet zeker dat hij dit (uitleg) zei.” “Oh, echt? Ik snapte al niet wat hij daarmee bedoelde in het rapport, maar dat kan.” Intussen begrijp ik zelf niet meer hoe dit soort dingen me nog verbazen, maar telkens toch weer... Ik kom zeker weten niet meer terug hier, bedankt. Uiteindelijk, meer dan een jaar later, kreeg ik dan toch een verwijzing van laatsgenoemde arts, hoewel ze dit onnodig vond en ze gaf aan dat het niet de moeite waard zou zijn om helemaal naar België te gaan om verder onderzoek te doen. Niet dat dit mijn eigen beslissing is, maar goed. In de verwijzing gaf ze zelfs aan dat de reden van verwijzing was dat ik dacht endo op mijn middenrif te hebben; geen vermelding van wat er daadwerkelijk tijdens de kijkoperatie gevonden was.
Leuven, dan eindelijk! Ongelofelijk wat een verschil in behandeling van patiënten. Er werd me direct medegedeeld dat ik echt niet gek was (ben!), dat het niet in mijn hoofd zat (hoewel ook dat een mogelijkheid is, maar hier anders bedoeld), onderzoeken werden gedaan, besprekingen gevoerd, alle medewerkers waren, zonder uitzondering, vriendelijk, medelevend, geïnteresseerd en gaven informatie zonder dat ik erom hoefde te vragen. Geweldig! Zo kan het dus ook! Het leek er zelfs op dat dit niet eens extra moeite kostte. Misschien typisch Belgisch? Een heel fijne ervaring en broodnodig. De operatie werd uitgevoerd en, jawel, er werd endo op het middenrif gevonden, naast de endo op mijn lever. Niet zomaar een klein plekje, maar een diepe knobbel waarvan pas duidelijk werd hoe groot het was toen ze begonnen te snijden en diep moesten gaan om het te kunnen verwijderen. Niet iets wat had moeten blijven zitten volgens de chirurg en wel degelijk iets wat een groot verschil zou maken qua pijnvermindering (en hij had gelijk). Ik zeg niet; zie je wel, maar… zie je wel?! Tijd om aan te sterken en beter te worden, want tegen die tijd was het duidelijk geworden en besproken dat er een operatie zou volgen om de puinhoop in mijn buik aan te pakken. Dit is wat Professor Keckstein gaat doen, in Oostenrijk. Hij heeft een flinke klus te klaren, maar met alles wat ik over hem gehoord heb en wat we besproken hebben ben ik er zeker van dat hij een geweldig resultaat zal bereiken. Wat moet hij precies gaan doen? Hij gaat een aantal knobbels en al het (diepe) endo verwijderen (tenminste, dat hoop ik, aangezien dat de bedoeling is), de verklevingen van mijn baarmoeder/darmen/eileider uit elkaar halen, alle vergroeiingen weghalen, een gedeelte van mijn darm verwijderen (mogelijk levert dat een tijdelijke poepzak op; duim mee dat dat niet nodig gaat zijn alsjeblieft), een gedeeltelijke of algehele baarmoederverwijdering (wordt besloten tijdens de operatie), mijn blaas controleren op endo en vergroeiingen en mogelijke oplossingen toepassen en controleren of er littekenweefsel ontstaan is na de laatste operatie aan mijn middenrif. Dit is wat we nu weten en wat er in elk geval gaat gebeuren, mocht er meer nodig zijn dan wordt daarover besloten tijdens de operatie. Dat wil zeggen; hij beslist, ik zal weinig in te brengen hebben op dat moment. Hoewel, ook dat kan ik al afvinken: wakker worden tijdens de operatie, maar dat ligt niet in de planning dit keer.
Iets van een SAMENVATTING: Ok, heel lang verhaal, ik had je gewaarschuwd, maar, als je bedenkt dat dit gebeurd is in iets meer dan 25 jaar dan ben ik best te spreken over mijn ‘samenvatting’. Wat waren (ZIJN) al mijn problemen? Migraine (soms met tijdelijke blindheid), hoofdpijn (niet hetzelfde als migraine!), misselijk zijn (lees; veel en vaak overgeven), buikkrampen, hevig bloedverlies met grote klonten (lekker hè?!), zware benen (met weeën), stekende pijn in de onderbuik, belachelijk vaak naar het toilet moeten om te plassen, verrassende w.c. bezoekjes om nummer twee te droppen in verschillende hoedanigheden (vast, los, alles daartussenin), opgeblazen ledematen (wat zowel fysiek als mentaal vervelend is; hoe kan een broek de ene dag gewoon passen en twee dagen later niet? En dan weer wel?), gasproblemen aan beide zijden (blijkbaar ben ik niet de enige die daaronder lijdt. Wordt me verteld, hoewel ik er absoluut van overtuigd ben dat meisjes niet stinken), vocht vasthouden, erg pijnlijke gewrichten en vastzittende spieren (soms niet in staat zijn om aardappels te schillen of te tanken zonder erge pijn of telkens door de pijn heen te moeten werken als je sport – en daar dan weer twee dagen van moeten bijkomen), duizelig zijn, pijnlijke borsten, ongevoeligheid en/of tintelingen in verschillende lichaamsdelen, kaak(-/oor-/kies)pijn, pijnscheuten in zowel vagina als rectum, de hele rechterzijde van mijn lichaam is ‘off’, niet echt de griep hebben, maar wel het gevoel, chronisch vermoeid zijn, brain fog (vergeetachtig zijn), pijn tijdens/na sex (kom ik op terug), niet warm kunnen worden (ondanks lagen en lagen kleding) en ik heb regelmatig het gevoel een hartaanval aan de verkeerde kant van mijn lichaam te krijgen. Of in dit geval eigenlijk de goed kant, aangezien het geen hartaanval is, maar dit stel ik me erbij voor qua pijn. Adembenemend, stekende pijn onder de ribben.. Ik weet zeker dat ik niet eens alles genoemd heb (brain fog, weet je nog?), maar het komt erop neer dat echt alles pijn doet. Tuurlijk zijn er ook goede dagen, helaas minder dan de slechte, of zelfs de verschrikkelijke. De kruiken zijn bijna altijd binnen handbereik om verlichting te kunnen geven, daarnaast dan toch de pijnstillers. Nee, je zult niet (vaak) merken wat er met me aan de hand is of hoe ik me voel, hoewel ik de laatste jaren meer laat merken dan voorheen. Maar weinig mensen weten wat er gebeurt als ik thuiskom van het werk/school of leuk uitje en mijn lichaam besluit te laten merken wat voor slecht idee dat was. Soms ben ik twee dagen ziek na een leuke avond gehad te hebben, soms kan het eten van een verkeerd iets zorgen voor uren of dagen pijn. Je kinderen niet kunnen optillen vanwege de pijn, je nichtje (die je overigens ‘Buikie’ noemt omdat je altijd buikpijn hebt) niet op schoot kunnen nemen; dat zijn dingen die je niet over kunt doen. Je studie opgeven omdat je zoveel van school gemist hebt en wilt voorkomen dat je het schoolgeld terug moet betalen (yep, it’s all about the money)... Mijn tweede poging om af te studeren wordt ook erg moeilijk gemaakt door het constant ziek zijn en bijna altijd pijn hebben boven op het gewone leven. Maar deze keer gaat het lukken, ik ben er bijna. Ik ben niet mijn ziekte, maar mijn ziekte houdt me wel flink tegen. Binnenkort niet meer; ik ben er zeker van dat deze operatie me weer mijn oude (heel oude) zelf laat zijn, iemand die velen van jullie misschien nog helemaal niet kennen! Ikzelf kan niet wachten!
Denk eraan; dit is MIJN verhaal, maar ik ben zeker niet uniek wat dit betreft (natuurlijk wel op mijn manier, zoals iedereen uniek is op zijn eigen manier), maar er zijn vele vrouwen die op eenzelfde manier met endometriose te maken krijgen. Waarschijnlijk ken je er één, of meerdere. Het kan je zus, moeder, dochter, collega, de dame achter de kassa zijn. Iedereen, eigenlijk. Sommige mensen (want ja, zelfs mannen kunnen hier mee te maken krijgen, Google is gewillig als je hierover meer wilt weten, heel zeldzaam - heb ik vaker gehoord - maar het gebeurt) hebben geen klachten ondanks dat ze (veel) endo hebben en andersom; kleine plekjes kunnen voor veel ellende zorgen. Het verschilt per persoon, ongetwijfeld ook afhangende waar de endo zit. En dat vormt een probleem, al die mensen die verschillende symptomen hebben, al die afwijkingen, dat maakt het moeilijk om een diagnose te stellen. Dat is op zich nog te begrijpen, maar een groot probleem ligt bij de medische wereld: arrogantie. En dat is iets waar we vanaf moeten. Niemand verwacht dat een dokter alwetend is, sterker nog; geef maar aan dat je ook niet alles weet, maar dat je bereid bent te luisteren en te leren van de echte specialist, namelijk degene die in dat lichaam leeft. Overleg, luister, onderzoek; maar stuur een patiënt niet weg omdat ze ‘lastig’ zijn of omdat het plaatje niet past bij de theorie. We willen graag samenwerken en gehoord worden, serieus genomen worden. Dit is geen klacht tegen alle dokters; want gelukkig zijn er heel veel buitengewoon goede artsen en het is geweldig wanneer je zo iemand vindt!Voor iedereen die al gedoneerd heeft: een heel dike knuffel. Je hebt waarschijnlijk geen idee hoeveel dat echt helpt!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Update: Go see the doctor.. (Warning; this is a loooooong story, although still a very short version of the real life/live experience. You could just scroll down to ‘Conclusion’, but where’s the fun in that? I’m hoping this will shed some light on the whole thing, maybe awareness/knowledge/empathy will come out of this. Take 10 minutes and be informed.) So, what does it mean, having endometrioses (endo)? For me, in hindsight, I’ve been having problems since first menstruating (yes guys, that’s what it says; yuck, but deal with it!). But as every girl gets some kind of discomfort to deal with, at first I thought this was just what it was supposed to be like. Having very irregular periods, heavy flow (as in Very Heavy; anyone remember ‘Carrie’? That.), cramps, heavy and painful legs, backaches. Fun. But normal, right? Turns out it isn’t. When vomiting and migraines joined the fun and I could literally not stand up straight sometimes, but went to work anyway – because a Saturday job only comes once a week and you don’t want to miss out on work too much – only to be sent home week after week, the thought occurred there might be something off. By this time these things happened throughout the month, so I did not connect it to having a period. Eating certain foods made me sick and vomit. I can’t count the times when we went out for dinner only to have me end up in the bathroom disposing of my (not yet paid) meal! Best recommendation ever for a restaurant! But it wasn’t them, it was me. Finally getting referred to a hospital, to start all the fun. I have seen every doctor in that hospital, before ending up at the gynaecologist (gyn). For some reason having abdomen problems and being a girl doesn’t warrant a gyn visit to begin with.. Oh well. Time passes, no results, missing out of school, work. “Ah, you are a girl, there’s always something with girls!” (nice). “Just suck it up, it can’t be that bad” and more nonsense like that. Really people, if you want to help, think before speaking. My gyn thought it be best to do a laparoscopy, as some sort of final option. If we don’t find anything, there’s nothing we can do. Alright then. By this time I was 20, just started a new school in a new city. I was going to be back on my favourite bar stool in my favourite pub in a little over a week, according to the doctor. Hmm.. Mistakes were made and it took over 8 weeks to recover from that surgery, missing out on the start of a school year, but: they were able to diagnose me! Yay! Even though the second surgeon actually wanted to call off the surgery an hour before ‘go’ time, because it was all in my head, my gyn went forward and it felt like a reward having confirmed there was something wrong with me! How stupid is that?! You are made to feel you are a crazy, attention and/or drug seeking girl, and by more than one doctor! How are you supposed to behave?Anyway: endometrioses! What?! Never heard of it.. Doctors weren’t able to give me more information (other than; “maybe it isn’t, because normally this only happens to women when they are over 35”. – NO, it doesn’t!! But I didn’t know that then). Remember; this was pre-internet! Imagine!! It turned out I had a cyst on my right ovary and some spread endometrioses, also around the right ovary, which they took care of. Finally able to get on with my life, instead, I wasn’t.. Within 6 months I was back to feeling how I was before the surgery. My new GP was fed up with me showing up every week and asked; “Do you want me to tell you that you have a brain tumour? Will you stop pestering me then?” WTF? How are you supposed to react to that; doctor knows best, right? Except he didn’t. Some doctors later it turned out I WAS right; I wasn’t messed up in the head, but still in my abdomen. Hooray! Yes, you actually are glad that there is something wrong with you then, because it says you weren’t faking it, and more.. A second surgery followed and then a third.. Looking back they really did what they thought best at that time, but luckily medicine has moved on (Although even now you still have to look hard and fight hard to find a good doctor, not everybody is a specialist, even though their business card may say so). It turns out that by lasering off the endo they didn’t remove it. Compare it to a weed; when you cut off the top it will still happily continue growing; what you need to do is remove it root and all, to get rid of it properly. Same with endo; having it lasered off is fine when it is only superficial. When it has infiltrated it needs to be cut out entirely (excised), root and all. By not doing that properly the endo will come back, but because it has been lasered already the doctors will see scar tissue and can easily miss out on still active spots. Not good. That is why you need an endometrioses specialist and not just any gyn.I was told I wouldn’t be able to have kids, if I wanted to try, now was the time. Since this time was when I was 21 and kids were not on my mind for a long time; no thanks!! Again; not a cure, even though some doctors still say it is! Wow! However, I had sex twice in my life (alright, little fib) and I have two beautiful children. All the ‘normal’ way. I was under supervision during pregnancy 1 and all was ok. Giving birth was a whole different story, but let’s just leave it at this. I then found out that my menstrual pain was actually the same as having contractions, yes, really! Imagine having to go through that every month, but then without the present at the end. This turns out to be due to After my first surgery I developed a very persistent pain in my right shoulder; been to physiotherapy, mentioned it to all the doctors I ever saw. It caused me to have constant migraines and later started to influence my arms and jaw. When you are in pain for a long time your body will try to find a solution one way or another, so you will behave differently than you might be aware of yourself, to try to avoid the pain. Since everything in the body is connected, you might start to ache in a whole different place than the actual problem is in. Seems legit, right? Well, unfortunately a lot of doctors think otherwise, hence the long time it takes to diagnose. Sigh.. “I am specialised in the hand, I don’t know much about the elbow.” Uhm, aren’t those things connected and shouldn’t you at least know how the attachments work? Just saying.. Soooo… 20 odd years later it turns out that the stabbing ache in the right shoulder is actually a dead giveaway for thorax endometrioses. Unfortunately, again had to find out about this by myself (Yay Google) and then try to convince the doctors. Reaction: “You can’t possible have that, that doesn’t exist.” Uhm..  *sliding paperwork across the desk* “Well, YOU can’t have that, it is very rare..”( Funny how the existence was dealt with within 30 seconds..) Well, apparently it IS a real thing, there are some people who were diagnosed with it, why not me? Just because the doctors think I should be so lucky? I wish it would work that way. The world could be such a healthy place! After I told my GP I wasn’t there to make new friends but to look after my own health, I was ‘granted’ to go see a gyn about this. A gyn! So, thorax endometrioses is exactly what it suggests it is; endometrioses on/around/in the thorax (= the middle part of the body below the neck and above the waist; the area where you can find the breastbone, ribs, heart, lungs, diaphragm – that sort of stuff).  That is actually a long way from where the gyn is normally snooping around, but oh well; that’s where you have to start. Fine. I went, I told them I didn’t want any medication, hormones or just wait around some more till it might go away by itself (I mean, come on, if 20 years of a wait isn’t enough!!), showed them all the paperwork of what was already done (to me) which actually startled them. (Yes, I had been on all the possible medication and hormones already and no, that didn’t help at all. If anything, it made things worse. When I was on 9 different kinds of medication a day and I spaced out in front of the kids, not being able to get up the stairs by myself, vomiting my heart and more out every few hours and I had dizzy spells that would bring me to the brink of fainting, having to instruct the kids what to do if I would lose consciousness I thought: no more! My then GP said that the drug that caused this -Tramadol- was something they would prescribe to patients when they weren’t sure what to do with them. Wow, medical opinion much? I quit taking everything the same day. No more pills for me, not even birth control. Back to basics; let my body tell me what’s wrong and try to work from there, without having to think about (many, many) side effects. Painkillers, yes, I take them when I have to, otherwise I wouldn’t be able to cope. But rather not, only as a last resort. My life got so much better because of it. Yes, still in pain (every day), but at least this was the actual pain and we could work from there, not trying to supress it, but address it and get rid of it.) Writing this down it seems so obvious, but no, not in the medical world. First of all, who am I to think I know better than DOCTORS?! Oh my..  However, I politely informed this doctor as well about my not-in-need-of-a-friend-but-a-doctor-policy and after talking things through with a higher-up-in-the-hierarchy gyn we decided that laparoscopy was the way to go. Finally! Since I was finding everything out myself I was in touch with some foreign specialists who instructed me what to discuss with the surgeon, how to go about the surgery, since it had to be done in a special position to be successful and more...
Er zijn nog geen updates geplaatst.
Spread the word!

Reacties

Gestart op 04 april 2016


avatar

Gabriela Kwabek

Medisch, Ziekte & Genezing
242

Recente Donaties
avatar

€10

Nienke Snip

3 weken geleden
Heel veel sterkte!
Share

avatar

€15

Kasper

9 maanden geleden
Heel veel succes en sterkte de komende tijd. Liefs xxx
Share

avatar

€25

peter kwabek

9 maanden geleden
Sjomp
Share

avatar

€15

Debby

9 maanden geleden
succes laiverd
Share

avatar

€20

Anoniem

9 maanden geleden
Share

5 van 53 donaties
mo