Een nieuw begin als vrouw



Nu komt het echte verhaal waar het mij om gaat... Ik vind het zelf erg moeilijk om erover te praten en schrijven gaat mij nog redelijk af. Zelf had ik het nooit gedacht van mijzelf dat ik vreemden hier om een donatie zou vragen maar ik weet het anders ook niet meer! Mijn levenlang heb ik al veel stress voor mijn kiezen gekregen maar ondanks dat ben ik er nog steeds en blijf doorvechten. Ik ga het nu maar vertellen, ik loop al sinds jong met een lichamelijk probleem. Ik heb namelijk een onderontwikkelde borstgroei en heb dus totaal geen borsten. Nu ik de ziekte grotendeels overwonnen heb (het blijft chronisch maar ben medicatie vrij) beperkt dit mij ontzettend in mijn leven. Vrouw heb ik mij nooit kunnen voelen. Vanaf vroeger ben ik al uitgelachen en sotnd bekend als het meisje met de mannenborsten. Lingeriezaken inlopen en jankend naar buiten rennen omdat ik niks pas. Jarenlang laat ik jurken hangen, draag basic shirts en bh's zijn niet te vinden in de maat 65 AA. In bikini rondlopen vind ik doodeng en mijn dochter komt hierdoor erg tekort. Het niet durven maar toch moeten is zo ontzettend slopend en ik wil eigenlijk niet meer. Liever sluit ik mijzelf op en gooi de sleutel weg. Meerdere malen naar de psycholoog geweest en die kunnen mij niet helpen, meerdere aanvragen via de zorgverzekeraar gedaan en die wijzen mij keer op keer af terwijl de plastische chirurg van het ziekenhuis mij graag wilt helpen. Ze hebben de borstvergroting onder cosmetische ingrepen gezet en ze zijn niet om te praten. Het programma 'Dit is mijn lijf' had mij uitgenodigd voor een gesprek aangezien ik een bericht had ingestuurd. Zij namen mij mee naar een bekende kliniek om daar in overleg met de chirurg te gaan. Deze meneer zei zelfs tegen mij: 'in al die jaren ervaring als chirurg heb ik nog nooit een vrouw gezien die niks heeft zoals jouw'. Dit was een harde klap in mijn gezicht maar wel de waarheid... Na een paar weken kreeg ik een belletje van RTL dat ze mij niet gingen helpen. Mijn vraag was natuurlijk waarom en zij vertelde mij dat ze bang waren omdat ik niks heb dat ik een 'opplakeffect' krijg en ze bang waren dat de kijkcijfers daardoor slecht zouden gaan. Door kijkcijfers ben ik afgewezen!! Ik ben al vanaf mijn 18de bezig en het lukt mij simpelweg gewoon niet om het vergoed te krijgen. De chirurg van het ziekenhuis die mij graag wilt helpen, wilt dit doen in de kliniek waar ze buiten het ziekenhuis om ook werkt, dit is het bedrag wat ze mij vertelde. Als alleenstaande studerende moeder heb ik ook nooit het inkomen gehad om te kunnen sparen, iedere maand weer de maand doorkomen is belangrijker. Ik zou graag mijn dochter willen laten zien hoe het is om gelukkig met jezelf te zijn en zelf zou ik graag weer in de spiegel willen kijken zonder te walgen van mijzelf. Niet dat mijn dochter haar moeder nog lang verdrietig ziet en als klein meisje haar moeder moet troosten. Het breekt mijn hart dat ze dit mee maakt en tegelijkertijd maakt dit mij heel trots als moeder dat ik zo een lief meisje heb! Ik hoop echt met heel mijn hart dat jullie mij willen of kunnen helpen... Ik ben ten einde raad :(
Er zijn nog geen updates geplaatst.
Spread the word!

Reacties

Gestart op 08 juli 2015


avatar

Sadie Hammacher

Persoonlijke Dromen & Wensen
Nederland

Recente Donaties
0 van 0 donaties